De Elixir nieuw leven inblazen: een moderne opknapbeurt van een klassiek jacht

Het is moeilijk te geloven dat het twee jaar geleden was toen Elixir mank naar Nieuw-Zeeland voer. We kwamen aan met een gebroken forestay tang, een motor die bijna uit zijn gecorrodeerde bevestigingen viel en geen budget meer over. Ik was failliet, uitgeteld van half de werled overzeilen, en eerlijk gezegd klaar voor een pauze van de lifestyle van het rondtrekken.

Maar u kunt een schip als Elixir niet lang onbeheerd laten.

Elixir is een Sparkman & Stephens Swan 37 uit 1970, een van de GOATs van Offshore zeilen. Ze werd geboren in Finland in een cultuur van competitieve races, werd voor het eerst gekocht door de succesvolle ontwerper van de Space Needle in Seattle, werd bestuurd door de Amerikaanse mediamogul Ted Turner en uiteindelijk omgebouwd tot een zeiljacht door Ian Chaston, die er alleen mee rond Kaap Hoorn voer.

Tegen de tijd dat ik haar overnam, lag ze al vele jaren aan wal. Ze was bedekt met mos en bladeren, haar gelcoat was vol barsten en krassen, maar op de één of andere manier was ze perfect. Het enige wat ik wilde was zeilen, en na een jaar durende renovatie in Falmouth, Cornwall, gingen we midden in de winter de Golf van Biskaje op. Vijf jaar later verscheen de Bay of Island aan de horizon, en de Elixir maakte heel duidelijk dat dit onze langste stop tot nu toe zou zijn.

We haalden de Elixir uit het water, met de naïeve optimisme van een snelle terugkeer binnen één maand. Vier maanden later hadden we haar volledig leeggemaakt, en de tijdlijn was spectaculair mislukt. Uiteindelijk hebben we de motorfunderingen van staal herbouwd, een nieuwe versnellingsbak uit het Verenigd Koninkrijk besteld en de bovenkant van de mast opengezaagd en opnieuw gelast. We hebben de motor volledig gereviseerd, het interieur opnieuw geschilderd, enkele belangrijke structurele reparaties uitgevoerd en nieuwe koeling, ontzilting en toilet systemen aan boord geïnstalleerd. Het was een dagenlang slopend proces, waarbij mijn grenzen van geduld en optimisme op de proef werden gesteld. Maar als je je eenmaal aan een dergelijk project committeert, heb je geen andere keuze dan het af te maken.

De overgang naar de 21e eeuw

Deze renovatie ging niet alleen over het repareren van wat kapot was; het ging erom de schip verder te ontwikkelen. Decennia lang waren de systemen van de Elixirongelooflijk minimalistisch. Tijdens haar race-dagen betekende navigatie een sextant, potloden en een RDF. De eerste helft van mijn wereldreis verliep redelijk soepel, met behulp van papieren kaarten, een paar GPS- apparaten en een iPhone met een kaartapp.

Om nieuw leven in deze 55 jaar oude romp te blazen, hebben we het elektrische systeem en de "geliefde" loodzuuraccu's verwijderd en een nieuwe lithium-ion accu geïnstalleerd. In hetzelfde volume hebben we erin geslaagd om vier keer zoveel bruikbare voeding in amp-uren te plaatsen! Maar de meest significante transformatie is onze overgang naar een modern Raymarine-elektronicaneetwerk.

De overstap van een eenvoudige, onsamenhangende navigatie naar een samenhangend Raymarine-systeem verandert mijn interactie met de schip volledig. We hebben onze nieuwe Raymarine RSW SmartWind-sensor al geïnstalleerd toen de mast verwijderd was, en we zijn momenteel bezig met het aansluiten van de overige displays en sensoren. Deze apparatuur vervangt een minimalistische, verouderde gegevensinstellingen door een geavanceerd systeem dat het monitoren van de conditie van de schip weerpatronen en navigatie aanzienlijk vereenvoudigt.

Wanneer u van plan bent om naar afgelegen Pacifische atollen te varen, is dit betrouwbare, hoogwaardige omgevingsbewustzijn alles. Het geeft de reis een geheel nieuw niveau van vertrouwen en zeemanschap. De wetenschap dat ik deze technologie aan boord heb, geeft me een veiliger gevoel dan ooit tevoren, en verandert angst in pure opwinding voor de mijlen die voor ons liggen.

Het moment van de tewaterlating

De dag van de lancering was pure chaos, compleet met een echte tsunamiwaarschuwing en een gebarsten zeef die onze triomfantelijke motorstart abrupt tot stilstand bracht in het scheepvaartkanaal. Maar nadat het kapotte filter was omgeleid, werkte de opnieuw gebouwde Volvo Penta eindelijk naar behoren.

Toen de kraan onze opnieuw gebouwde mast perfect in zijn uitsparing liet zakken (nadat we natuurlijk een muntje van 5 cent eronder hadden gegooid voor geluk), voelde ik een vuur dat was teruggebracht tot een langzaam smeulende gloed plotseling weer tot leven komen. Mijn avontuurlijke geest, begraven onder lagen glasvezelstof en vermoeidheid, was opnieuw ontstoken.

We drijven weer. Er moeten nog enkele verbindingen worden gemaakt, schermen worden aangebracht, deksels worden gemaakt en klussen worden afgerond voordat we naar Fiji vertrekken, maar de vooruitgang voelt eindelijk tastbaar. Elixir is vandaag sterker, slimmer en capabeler dan op de dag dat ze in 1970 werd gelanceerd.

Het bezit van een schip als dit is zo'n onredelijke, onlogische keuze. De afgelopen twee jaar is bijna al mijn inspanning en aandacht gericht geweest op het terug tot leven brengen van het schip. Ik heb mezelf vaak in de spiegel bekeken en mezelf de vraag gesteld: "Wat doe je? Is dit het echt waard?" En eerlijk gezegd, het voelt meestal alsof dat niet zo is. Maar ik weet zeker dat wanneer we Nieuw-Zeeland achter ons zien verdwijnen in de zee, met een lege horizon voor ons, ik zal beseffen dat dit de beste beslissing is die ik ooit heb genomen.